een deur slaat dicht. het blijft stil. heel lang stil. heel heel heel lang stil.
Maar vandaag, staat een nieuwe deur op een kiertje. Mijn deur. Ik ga ze wijd opengooien. Dit is mijn ode aan het leven, altijd geweest. Ik heb vandaag mijn bed buiten opgemaakt. Geslapen onder mijn dons en onder de wolken. Om gelukkig wakker te worden, al is het maar voor even. NU.

Tien dagen er door, alsof het niks is... Een zonnige vakantie a la maison zo maar in de schoot geworpen. Kilometers gewandeld, kilometers in de zon genikst, bijna elke dag naar de paarden, en vandaag eindelijk fototoestel meegenomen. Napret. En nu, probeert ze terug op zichzelf . Bangelijk. Ikke, morgen terug werken. We houden ons hart vast, ma tgaat lukken! Zeker weten!

Lente, nieuw leven, nieuwe groei

Het is lente. Je ziet het, je voelt het, je ruikt het, je proeft het en je hoort het aan het zingen van de vogels. De suskewiet is terug. Heerlijk. (als iemand weet welk een vogel suskewiet moge zijn, laat maar horen. Het geluid gaat van wiet wiet wiet, suskewiet ;-))

Het is ook lente in mijn hart. Het gaat elke dag een stukje beter. Vandaag een lange wandeling gemaakt rond het gebied halve maan. Daarna moest dochterlief effe rusten, Jingle, mijn Westie, lag strike, kwam binnen, terug strike voor en achterpoten languit gestrekt. En ikke, kon nog huppelen! Maar voor de zekerheid toch maar ff rustig op mijn terras met een boek. Daarna, lekkere maaltijd gemaakt afgekeken van tv-kok.

Ik zie het terug zitten.

Vanavond, bij de welterusten knuffel, effen door de terugkomende haartjes gestreeld. Zo mooi, zo lief, zo schattig, zo ontroerend. Ik voel en kijk en mijn hart stroomt over van liefde. Zo mooi.

Het is goed zo. Het is lente en ik kijk eindelijk weer uit naar de volgende dag.

Mijn ogen willen niet meer horen.

Mijn oren willen niet meer zien.

Mijn handen willen niet meer ruiken.

Mijn neus wil niets meer voelen.

Mijn mond wil niets meer proeven

van de metaalachtige smaak van het woord astrocytoom.

Van in den beginne, was er die smaak. Het moment dat de neuroloog zijn hand uitstrekte en voorzichtig mijn arm aanraakte, medelevend, diep menselijk empathisch. Van het soort dat je niet wil nodig hebben.

En met een enkele aanraking verdween de wereld en het houvast onder mijn voeten..

Toen reeds proefde ik de ziekte op mijn tong.

Dit komt niet goed, dit komt niet goed.

Ooit denkende, mijn kind mijn kind, wanneer stop je es met praten, mijn oren tuiten!

en nu inwendig schreeuwende, praat mijn kind in godsnaam praat!

Woorden vinden moeizaam hun weg, dinges is een woord dat we allebei begrijpen. Dinges en je weet wel he.

Ja dinges, ik probeer het aan te voelen. En met zwarte humor te verlichten.

Terwijl ze op de zetel ligt, wegzakkend en weer terug komende, mijn argusogen voor een lange tijd op haar gericht, neem ik een rookpauze in de keuken en laat mijn tranen heel even lopen, heel stilletjes,

zodat ze het niet merkt, terwijl zij waarschijnlijk in haar eigen wereld van afgrijzen en wanhoop vertoeft.

Ik hou van je ik hou van je, verlaat me niet. Laat ons asjeblief de communicatie behouden.

Mijn kind mijn kind. Dit heb ik nooit gewild toen ik een kind wou. Het spijt me zo.

Jezus Maria Jozef het spijt me zo. Misschien was je beter nooit geboren dan was je deze lijdensweg bespaard gebleven.

Ik heb het nodig om mijn gedachten een uitlaatklep te geven. Ik besef ook dat facebook hoofdzakelijk een 'happy' medium is. Ik zoek naar een alternatief om mijn gedachten neer te pennen, een dagboek is niet genoeg

omdat ik ergens wel gehoord wil worden. Dus doe ik het voorlopig nog hier, voel je niet geroepen om te antwoorden. Het hoeft niet. Als ik maar af en toe naar de wereld kan schreeuwen.

kga het ni herhalen. alleen dat het zwaar klote is. het gaat ni meer in haar hoofd. een sms versturen lukt niet meer. moet ik effe de toetsen indrukken. Hoe moet dit verder????

Het lukt al aardig, die berusting. Parameters normaal.

Berusting aan het oefenen. Thuiskomen van werk, yippie, negen dagen vrij. Op de terugweg effe krantenwinkel binnen, ook maar weer es win for life gekocht, je weet maar nooit. Kom thuis binnen, steenkoud, oh neeeee die f...mazout alweer op. Naarstig krabben op loterijlot en wat had je gedacht? Juist ja. Alweer niks. Rest me: opslag vragen, verhuizen naar de warme landen die de mazoutprijzen omhoog drijven of berusten. Voorlopig kies ik voor het laatste, doe mijn jas en sjaal uit en kruip onder het warme dons.Het zal me worst wezen.

Drie maand: verbijstering, angst, verdriet. Wanhoop. De draad kwijt zijn. Uitputting. Hoop. Mooie momenten. Nabijheid. Liefde. En nu rust na zes weken bestraling. Een prachtige dag.
18 maart het resultaat. Tot dan, weder opbouwen en genieten.
Een voorzichtig WHIHAAAAAAAAAAAAAAA!