Een zware shift achter de rug. Een iemand overleden. En een iemand opname ziekenhuis.
Het is allemaal zo confronterend en zo vermoeiend. Maar wel normaal op die leeftijd. (80 +)
In tegenstelling tot.
Ouders horen eerst te gaan...
Het blijft ontzettend moeilijk , nee, het is nu nog veel moeilijker om iemand zien heen te gaan. Om professioneel te blijven. Gevoelens op nul zetten, grotendeels. De scheiding trachten te behouden tussen privé gevoelens en het noodzakelijke medeleven. Gelukkig was het zacht, nauwelijks merkbaar. Een totale overgave. Rust zacht.


De Temodal-verhalen op de verschillende blogs die ik vind, geven me hoop.
Dank je wel bloggers, voor jullie verhalen. Op dit moment hou ik er me aan vast.


Waar ik mee in mijn hoofd zit is heel bizar. Waarom krijgen de meeste hersentumoren een naam van hun niet zo gastvrije host?
Waarom krijgen ze een mannelijke naam? Mr. Tumor, Phil, Vic, etc? Iemand een idee?

Dag 5 Temodal achter de rug, of toch bijna.
Alleen telefonisch contact.
Meer vermoeid vandaag, vergeten epilepsiemedicatie in te nemen tot drie uur.
Misschien smske sturen om eraan te herinneren?
Al bij al nog goed te doen, hoewel, voor mij makkelijk om uit te spreken ik moet die zooi niet nemen....
Nu maar hopen dat het werkt. Het gaat werken, het zal werken, het MOET werken!!!

Dag 3 Temodal ook goed verlopen. Behalve meer slapen zijn er geen nare bijwerkingen. Oef.


Gisteravond heb ik besloten om niet meer achter sigaretten te gaan. Het afkicken kan lang zo erg niet zijn als wat ik tot nu toe heb gevoeld...

talking to my angel /talking to you sweetie

Dag 2 Temodal goed verlopen. Geen braken, geen ziek zijn. Niks niemendal. Normale eetlust.

Is dit wel normaal, of betekent het dat het niks afdoet? Men zegt dat het er niet toe doet, of je bijverschijnselen hebt of niet, maar ik heb sterk mijn twijfels. Diegene waar ik het van weet, die niets of nauwelijks iets merkten, zijn er niet meer om het na te vertellen....

zonder sigaretten.
Wikken en wegen. Naar de nacht winkel of niet. Ik heb er geen zin in. Ik heb ook geen zin meer in die klere stinkzooi. Der kan niks ergers zijn dan de pijn die ik voel over mijn dochter, dus shit, dat kan er ook nog wel bij. I quit.

Als dominosteentjes vallen de intimi mee om, sommigen letterlijk meegesleept en daarna ook het graf in. 
Karin Spaink